.𝖄𝖔𝖚 𝖈𝖔𝖚𝖑𝖉 𝖉𝖔 𝖆𝖓𝖞𝖙𝖍𝖎𝖓𝖌, 𝖎𝖋 𝖔𝖓𝖑𝖞 𝖞𝖔𝖚 𝖉𝖆𝖗𝖊𝖉
پورتال ها
روی هر پورتالی کلیک کنید به اون بخش وارد می شید و کافیه برید پایین صفحه تا پست های مرتبط رو ببینید. ^0^ باقی موضوعات در بخش منوی وب قرار داره. (برای بهترین نما، گوشی/تبلت رو افقی بگیرید. ^^)
اطلس🌎𝓓𝓸𝓸𝓶𝓵𝓪𝓷𝓭💎
داستان های سریالی و تک پارتی Doom
ستاره ها
داستان های تک پارتی
پیانو
تمرین های یک پیانیست آماتور
یه علم ناشناخته :)
#علم_طعنه_زدن
محفل من های قاتل
دل نوشته و اعترافات یک خرده جنایتکار
چالشی برای قلم های خوش تراش
چالش نویسندگی D:
نوشتهها
مطالب انتشار شده در وبلاگ
به ندرت برادرم رو می بینم.
دوست ندارم مدت زیادی از هم دور بمانیم.
پدر و مادرم سعی دارند بیماری اش را برایم توضیح دهند. می گویند من شانس آورده ام
که هورمون ها و ناقل های عصبی مغزم مثل روخانه ای روان جاری می شوند و پیام ها را
بی کم و کاست منتقل می کنند. وقتی بهشان غر می زنم که بدون داشتن یک برادر
کوچک تر، حوصله ام بدجوری سر می رود، با تکنیکی زیرکانه برای فعال سازی حس همدردی
و عذاب وجدانم به این نکته اشاره می کنند که تنها بودن در اتاق های بی روح تیمارستان
حتما سخت تر است.
مدام به آن ها التماس می کنم فرصت دیگری به او بدهند. البته، آن اوایل به حرفم گوش
می دادند. جیمی چند بار به خانه برگشت، هر دفعه برای مدت کوتاه تری پیشم ماند.
هیچ چیز تغییر نمی کرد و آن چرخۀ شوم از سر گرفته می شد. جسد گربه های همسایه
با چشم های بیرون زده سر از جعبۀ اسباب بازی هایش درمی آورد، تیغ های ریش تراش
بابا پایین سرسرۀ پارک نزدیک خانه مان قرار می گرفت، قرص های ویتامین مامان با
قرص های شویندۀ ماشین ظرفشویی جایگزین می شد. حال دیگر هر دو نسبت به قضیۀ
"یک فرصت دیگر" مردد شده اند. می گویند بیماری اش باعث می شود بی گناه جلوه
کند و راحت از پس معمولی نشان دادن خودش بربیاید، به همین شیوه پزشک ها را گول
می زند که خیال کنند آمادۀ بازگشت به زندگی کنار خانواده اش است؛ او می تواند
برای اطرافیانش خطرناک باشد و سر رفتن حوصله ام ارزش به خطر افتادنم را ندارد.
دوست ندارم مدت زیادی از هم دور بمانیم. چون آن وقت مجبور می شوم تا زمانی که
دوباره به خانه باز گردد دست از پا خطا نکنم.
