💎محفل قاتلان~𝓓𝓸𝓸𝓶𝓵𝓪𝓷𝓭💎

چالش یک ماهه روز چهاردم:

⭐🐟🌊در اعماق دریا🌊🐟⭐

تیشرتم را می پوشم. از خانواده ام خداحافظی می کنم و راهی دریا می شوم.

روستای نزدیک دریا آدم های زیادی ندارد. حدود ۱۲۰ نفر در کل اینجا سکونت می کنند.

تمام این ۱۲۰ نفر هر ۷ روز هفته را به خوردن ماهی های مختلف می گذرانند. پس انتظار نداشته باشید که چیزی از پیتزا یا ناگت بدانیم.

شاید روزی شانس با ما یار باشد و بتوانیم یک کاسه برنج به همراه ماهی بخوریم.

در اینجا بیشتر ساکنین موبایل یا اینترنت ندارد. شاید از نظرتون زندگی دهشتناکی باشد. ولی هیچکس با این موضوع مشکلی ندارد.

از افکارم بیرون می آیم و به سمت قایق قدیمی و کوچکم می روم. قلاب و نان و بقیه چیز ها را توی قایق می اندازم. سوار قایق می شوم و شروع به پارو زدن می کنم. طی این سال ها پارو زدن، دست هایم حسابی ورزیده شده اند.

به مکان مناسب اول می رسم. جایی که ماهی های کوچک را برای طعمه شدن می گیرم. این کار، ۳ ساعت از وقتم را می برد. یک سیب از جیبم بیرون می آورم و شروع به گاز زدن می کنم.

اکنون کیسه ام پر از ماهی های کوچک شده. ماهی های کوچک خیلی سخت گیر می آیند. دهان آنها کوچک است و طعمه را سریع می خورند. اما من ماهیگیر حرفه ای هستم و خیلی زود گیرشان می اندازم.

پارو ها را در آب می اندازم و شروع به پارو زدن می کنم. حالا در عمق زیاد هستم. جایی که ماهی های درشت برای خودشان شنا می کنند. یکی از ماهی ها ی کوچک را به دقت طعمه می کنم و در آب می اندازم. او به خیال آزاد شدن شروع به شنا کردن می کند.

معمولا قزل آلا گیرم می آید. ولی اگر خوش شانس باشم ماهی سالمون هم می توانم بگیرم. مثل خیلی از مردم من ماهی فروشم. اما زیاد ماهی نمی‌فروشم. نه به اندازه کشتی ها که کلی ماهی می گیرند.

بقیه هم شغل های مختلفی دارند. اما یک چیز مشترک ما این است که همه ماهیگیری بلدیم. چون شاید روز به کارمان بیاید.

~~~~~~~~~~~

سریع قلاب را می کشم بالا. یک قزل آلای دیگر. با این یکی می شود ۱۲ تا. یکی اش را برای خودم و خانواده ام بر می دارم و بقیه اش را می فروشم. الان نزدیک ظهر است.

وسایلم را جمع می کنم که چیزی در آب از گوشه چشمم عبور می کند. نگاهش می کنم، یک موجود سیاه. اندازه اش، اندازه ماهی نیست. نه ماهی های این اطراف.

در آب به نظر سیاه می آید اما فکر نمی کنم رنگ اصلی اش سیاه باشد. خیلی سریع بود و با سرعت ازم دور شد. تا چند دقیقه به آخرین جایی که بود زل زدم. سرم را محکم تکان دادم و با خودم تکرار کردم فقط یک ماهی بود. (نویسنده:آره جون خودت) وسایلم را جمع کردم و خیلی سریع به ساحل و بعد به خانه بازگشتم.

~~~~~~~~~~~

حدود یک ماه از این قضیه می گذرد و دیگر مغزم را درگیر خودش نمی کند. اما امروز دوباره دیدمش. این دفعه نزدیک سطح آب بود و اندازه اش بزرگتر. نفسم بند آمد.

پوستش سیاه نبود. بلکه آبی آسمانی که ته رنگ طلایی داشت رنگ پوستش را درست می کرد. چون سریع بود نمی توانستم تصویر دقیقی از صورت و بدنش داشته باشم. او زیر قایقم ناپدید شد.

بعد از چند لحظه صدای ضربه زدن را زیر قایق شنیدم.

تلق!

قایق سوراخ شد. به خودم لعنت فرستادم که چرا این قایق قدیمی را نفروخته. موجود سرش را از توی سوراخ بیرون آورد. مغزم ایستاد. او... من بود؟

با حیرت نگاهش کردم. دقیقا کپی من بود. اما رنگ پوستش با من فرق داشت. می توانستم آبشش ها را زیر گردنش ببینم. همان چشم های سبز. همان دست های قوی و همان زخم روی سینه.

تلپی افتادم زمین. به نظر می آمد که خود موجود هم از شباهتمان تعجب کرده. این حس را در چشمانش می دیدم. اما حس دیگری که دیدم، گرسنگی بود.

سرش را از سوراخ در آورد و در آب ناپدید شد. چندی بعد روی لبه قایق آمد و آن را چپه کرد. زورش خیلی زیاد بود و قایق برعکس شد. تا به خودم بیایم دستانش پاهایم را گرفت و من را در اعماق دریا فرو برد.

🌈s w e e t d a y🌻

چالش یک ماهه روز سیزدهم:

⭐🥀👶معجزه ای که دیگر معجزه نبود👶🥀⭐

وقتی که چشمم را به جهان گشودم به من یک معجزه رسید.

تغییر شکل!

وقتی که پنج ساله بودم، خیلی دلم خواست که یکی از اسطوره های زندگیم، یعنی آگا کریستی باشم و اینقدر دلم می خواست که بهش تبدیل شدم!

متوجه قد زیادم نسبت به زمین شدم و به سمت آیینه رفتم.

به خودم نگاه کردم و من آگا کریستی شده بودم. کنار آمدن باهاش سخت بود. ولی عادت کردم. زیادی هم عادت کردم.

توی مدرسه اگر یکی از همکلاسی ها غایب بود خودم را شبیه اش می کردم و در آن روز کلی بهم خوش می گذشت. حتی یک روز شبیه قلدر مدرسه شدم و کلی کتک کاری کردم.

اون لحظات که خودم نبودم خیلی جذاب بود. اینکه شخص دیگری باشم.

اما یک روز که به خانه مادرم رفتم، من را نشناخت. تهدیدم کرد که اگر بیایم تو به پلیس زنگ می زند.

مبهوت به خانه ام بازگشتم. به سمت آیینه رفتم و کسی دیدم که خودم نبود. یک کس دیگر بود. اینقدر شبیه دیگران شده بودم که خود قبلی ام را فراموش کردم.

به عکس خودم نگاهی کردم و سعی کردم شبیه اش شوم. ولی نتوانستم

به طرز عجیبی می توانستم هويت دیگران را تقلید کنم. ولی هیچوقت نتوانستم خودم شوم.

اینکه خودت را گم کنی حس بدی است. دیگر شخصیتی برایت باقی نمانده و شبیه دیگران می شوی. تظاهر می کنی شخص دیگری هستی.

الان من، شبیه هیچکس نیستم. من یک صورت بدون اعضای بدنش هستم.

من دیگر من نیستم.

پس به من بگید

من کی هستم؟

🌈s w e e t d a y🌻

چالش یک ماهه روز دوازدهم:

⭐🌏🦧روز روزگاری🦧🌏⭐

سلام به تمام انسان های زمین.

می خوام مطلبی رو در اینجا منتشر کنم. درباره یک داستان. خب...

من و اجدادم داستانی را دست به دست هم تعریف کردیم و الان هم به من رسیده.

داستانی که تمام جد من و خود من، می دونیم که واقعیت داره. حیف که شما باورش نمی کنید.

روزی روزگاری ما فرشتگان در سیاره زیبای خودمون زندگی می کردیم.

سیاره قشنگی بود. گل و گیاه داشت. هیچوقت سیل نمی آمد. هیچوقت بی آبی نمی آمد. یک هوای معتدل و زیبا

غروب هایش بهترین غروب های جهان بود. تمام سیاره ها غروب ما را تحسین می کردند. چشمه هایش زلال تر از هر آبی و آسمانش آبی تر از هر آسمانی

توی سیاره ما کینه وجود نداشت، انتقام وجود نداشت. فقط خوشی و خوشی. ما هرچیزی که مورد نیازمان بود را داشتیم.

تا اینکه یکی از فرشتگان دلش بیشتر خواست. او شروع کرد به دزدی کردن. تنبلی کرد و خودش رو بزرگ می دونست. بقیه هم کم کم مثل او شدند. حتی بدتر!

طبیعت خیلی ناراحت شد. فرشتگان دیگر هیچ اهمیتی نسبت به طبیعت قائل نمی شدند.

پس طبیعت تصمیم گرفت که دیگر زیاد بخشنده نباشد.

کم کم، بال هایمان را از دست دایم. دیگر آسمان آبی نبود. غروب هایش عادی بود. سیاره های دیگر ارتباطشان را با ما قعط کردند.

بعد از چندوقت، فراموش کردیم کی هستیم. شروع به ساختن مزرعه کردیم. قعط کردن درختان. طمعکار شدیم. کسانی شدیم که نبودیم.

حالا فرشتگان فقط یک چیز خیالی هستند. الان انسان ها بر زمین هستند.

نیاز نیست غصه گذشته رو بخورید. چون گذشتگان شما اشتباه کردند، شما اینگونه شدید. سعی کنید شما هم اشتباه جدتان را نکنید. از راه درست گمرا نشوید. طمعکار نشوید. به همین چیزی که دارید قانع شوید.

کاری نکنید که طبیعت با ما بیرحم تر شود. کاری نکنید که از این هم خوارتر شویم.

🌈s w e e t d a y🌻

واقعی یا توهم؟

مسئله این است. :>

چالش یک ماهه روز یازدهم:

⭐🩸😱آخرای زندگی😱🩸⭐

خون همه جا در حال پاشیدن است. از درد جیغ می زنم. یعنی چقدر دیگر می توانم زنده بمونم؟

اگر بیشتر از این خونریزی کنم، کل فرش اتاقم قرمز می شود. به خواهر کوچکم نگاه می کنم. تازه دو ساله شده و دارد این صحنه را نگاه می کند.

اشک در چشمانم جمع می شود: خواهر کوچولو، نگاه نکن. برات بده. نمی خوام وقتی دارم میمیرم نگام کنی.

خواهرم با کنجکاوی به صورتم نگاه می کند. اصلا متوجه نیست که دارم میمیرم. نفسم بند آمده. دیگر به زور می توانم نفس بکشم.

فضای سنگین و دردناک اتاق را حس می کند، اشکانش در می آید.

دستانم به خون آغشته شده اند. دوست ندارم با دست خونی بغلش کنم. سعی می کنم با حرف زدن آرومش کنم اما فس فسی بیشتر ازم در نمی آید.

درد را در تمام سلول های بدنم حس می کنم.

اگر یک سلول دردش بگیرد، مثل بیماری واگیردار در همه جا پخش می شود.

نه، خواهرم نباید این چیز هار ا ببیند. اونم وقتی دوساله است. همینجور به گریه کردن ادامه می دهد و صدای گریه اش تا اعماق وجودم رخنه می کند.

اصلا چگونه اینطوری شد؟ همه چیز که تا الان عادی بود.

مثل هر روز از مدرسه برگشتم و دستانم را شستم. با خواهرم غذا خوردم و باهاش بازی کردم. تلوزیون تماشا کردیم و بعدش نوبت مشق هایم بود.

چند باری اینجوری شده بود. اما تا این حد نزدیک مرگ نشده بودم. دفعات قبلی شانس آوردم، اما ایندفعه دیگه خودم و خودم.

خاطرات به سرعت از ذهنم می گذرند. کاشکی الان با دوستم آشتی می کردم. کاشکی یک شانس دیگر برای جبران اشتباهاتم داشتم.

وقتی پدر و مادرم بفهمند که مردم چی؟

حسابی گریه می کنند؟ هانا باید بدون خواهر بزرگ شود؟ پدر و مادرم این همه خرجم را دادند. هیچی؟ آخه چرا. چرا الان؟ حداقل باید بزرگ بشوم بعد.

من هنوز بچم. خدااااا. چرا این کار رو با من کردی چرا؟ هانا رو چی می گی؟ می خوای منو فراموش کنه؟ می خوای دیگه یادش نیاد خواهری به اسم جولیا داشته؟

به خواهر کوچکم نگاه کردم. آرام بخش ترین لبخندم را زدم و گفتم : آروم باش هانا. چیزی نیست. اگر من مردم قوی باش. باشه؟ کاشکی وقت بیشتری رو باهات داشتم تا بگذرونم. اما سرنوشت خواسته که من بمیرم. حتی اگر هم زنده بمونم شاید دیگر اون آدم قبلی نباشم. لطفا گریه نکن. قوی باش. تا آخر عمرت به شیرینی زندگی کن. لطفا، لطفا هیچوقت اشتباه منو تکرار نکن.

هانا فقط به گریه کردن ادامه می دهد.

صدای پا می آید. مادرم را می بینم که از در وارد می شود. به من و هانا نگاه می کند.

_ جولیا، باز چی کار کردی؟ چرا اینقدر سر و صدا راه انداختید. نمی ذارید داستانم رو بخونم.

به دستم نگاه می کند.

_ باز که دستت رو با کاغذ بردی. برای همین این همه الم شنگه راه انداختی؟ آخه یک بچه کلاس سومی چند بار این کار رو می کنه؟

_ مامان، خیلی درد داره. خون زیادی از من رفته.

_ همون یک قطره رو می گی؟ چیزی نیست که. بیا بریم پماد بزنم.

پایان!

◇◇◇◇◇◇◇

سخن خود:

انتظارش رو نداشتین. مگه نه؟🤣🤣🤣🤣🤣

کودکان همیشه پیاز داغش رو زیاد می کنند. 😱

🌈s w e e t d a y🌻

چالش یک ماهه روز دهم:

⭐⚔😢زندگی که فراموش شده😢⚔⭐

به خانه قدم می گذارم. دیگر اونقدرا هم زیبا نیست. انگار همه جا خاکستری شده.

دیگر دیوار ها رنگی به خودشان ندارند. حداقل از نظر من. کیفم را یک گوشه پرت می کنم. دیگر کی به مرتب بودن اهمیت می ده؟

برادرم هم پشتم می آید. او سعی می کند خودش را خوشحال جلوه بدهد. یا واقعا توی این وضعیت خوشحال است؟

امروز روز آرومی است. زیادی آروم.

آرامش قبل از طوفان

به سمت یخچال می روم. ناگت های توی فریزر را در می آورم. دیگر چیزی ازش باقی نمانده. دلم برای غذا های مامان تنگ شده. این روز ها یا یکجا در حال گریه کردن است یا دراز کشیده. اصلا چیزی هم می خوره؟

دینگ دینگ

به سمت برادرم می روم. در اتاقش است. وقتی صدایش می کنم حواب نمی دهد. بعد از ثانیه ای سکوت که برای هردویمان سال ها گذشت، گفت: فکر کنم همش تقصیر منه. باید پسر خوبی می بودم.

کودکان ۶ تا ۱۲ سال فکر می کنند که تقصیر خودشان است.

_ اصلا اینطوری نیست. تقصیر هردوتاشونه. تو نباید بخاطرشون شکسته بشی. نه تو این سن.

آیا خودم به حرف خود عمل می کنم؟

در سکوت غذا می خوریم. به سمت مبل می روم و رویش دراز می کشم....

_ الان همه چیز تقصیر منه؟

_ چرا بهم نگفتی؟

_ کار من به تو ربط داره؟

حرف زدن ها به فریاد زدن و توهین کردن شدت می گیرد. وقتی حرف های زشتشان را که از ته دل نیست می شنوم، قلبم واقعا درد می گیرد.

خودم و برادرم را به اتاق می برم. یواشکی تماشا می کنیم.

با اینکه به خودم قول دادم قوی باشم باز هم گریم گرفت. باید راهی برای تمام شدن اینها بشه. اما چه راهی؟

نوجوانان ۱۳ تا ۱۸ سال دنبال راه حلی برای رفع دعوا هستند.

برادرم با گریه می گوید: تقصیر منه. باید پسر خوبی می بودم.

کودکان ۶ تا ۹ سال فکر می کنند که تقصیر خودشان است.

او را بغل می کنم: تقصیر من و تو نیست.

در ذهن خودم دنبال بیرون رفتن از این جا هستم. دلم می خواهد همین الان بیرون بروم و دیگر برنگردم.

نوجوانان ۱۳ تا ۱۸ سال خود را مقصر نمی دانند. آنها به فرار یا دور شدن از مکان دعوا فکر می کنند.

پدر و مادر اگر جلوی کودکان خود دعوا کنند، وجهه خودشان را نابود می کنند.

اشکانم سرازیر می شوند. این چند روزه خیلی گریه کردم. انگار اشکانم تمامی ندارند.

بعد از دعوا، مادرم شب را پیش ما می خوابد. نفس های برادرم، رفته رفته آروم می شود.

اونجور که مامان گفته کسی نباید خبردار بشه زندگی ما چگونه است. آنها هیچ کمکی نمی توانند به ما بکنند و فقط غصه ما را می خورند. پس من و برادرم به هیچکس چیزی نمی گیم. انگار که دو رو هستیم.

پیشنهاد من مشاور خانواده است، ولی کسی به حرف هایم گوش نمی دهد.

وقتی می خواهم طرف یکی شان را بگیرم، می فهمم که هردو طرف، دلایل خود را دارند. وقتی هم ازشان می پرسم تقصیر کی هست، دیگری را مقصر جلوه می دهند. انگار دوتا بچه دارند دعوا می کنند. پس طرف هیچکس را نمی گیرم.

توی دعوا هایشان چیز هایی را می گویند که نمی خواهند. اما دیگر نمی توانند حرف هایشان را پس بگیرند.

متاسفانه چون پدر و مادرم هستند نمی توانم ازشان متنفر باشم. اما سعی می کنم اصلا باهاشون صحبت نکنم.

تقصیر ها را گردن دیگران می اندازند، اما مقصر خودشان هستند.

سعی می کنم بفهمم که کار و راه درست چیه. سعی می کنم بفهمم چگونه واکنش درست نشان دهم. اما گیج شدم. درست و غلط را نمی توانم تشخیص دهم. نمی فهمم باید چی کار کنم.

اگر کار به طلاق بکشد، من تشویقشان هم می کنم. با این وضعیت طلاق فکر خیلی بهتری است.

دیگر زندگی معنا ندارد. توی این سه ماه، فراموش کردم که چگونه زندگی کنم. دردناک نیست؟

شخصی که زندگی اش را فراموش کرده.

🌈s w e e t d a y🌻

چالش یک ماهه روز نهم:

⭐🎉🛏️پتوی مجانی🛏️🎉⭐

به سمت مغازه پتو فروشی می روم. باید با پولی که مادرم برای تولدم داده پتو بخرم. پتوی قبلی دیگر چیزی ازش باقی نمانده و با یک فشار پودر می شه.

به سمت فروشنده مغازه می روم. چشمانش کمی قرمز است، لباس هایش کمی شل و ول و معلوم است که ریشش را ماه هاست اصلاح نکرده. تردید در ذهنم پدیدار می شود.

کی از این مرد خرید می کند؟ با این وضع حق می دهم که از ماهه پیش هیچی نفروخته. به این نتیجه می رسم که باید یکجای دیگر بروم که فروشنده چشمش به من می افتاد و با لبخند ساختگی رو به من می گوید:

_سلام آقا. روزتون بخیر. چه کمکی از من برمیاد؟

زیرلب به خودم و این مرد دشنام می دهم. زیر ماسک لبخندم معلوم نیست ولی باز هم خودم را خوشحال نشان می دهم.

_ سلام، اومده بودم پتو بخرم، ولی.... اوممم... در اینجا پتوی مورد نظرم رو پیدا نکردم. پس...

_ بیاید تا اینجا رو بهتون نشون بدم، شاید چیزی که مد نظرتون هست رو پیدا کنید.

چشمانش برق امیدی به خود داشت. تا اینجا اومده بودم و این مرد هم که هیچی نمی فروخت. حداقل کاری که می توانم انجام بدم همراهی کردنش است.

_ آم.. خیلی خوب ولی زیاد طول نکشه. چون کار دارم.

امیدواری در تمام بدنش پخش می شود.

بیشتر پتو ها که قیمتش بالا است را نشان می دهد. از یک جایی به بعد دیگر به حرف هایش گوش نمی دهم. تااینکه کلمه مجانی را می‌شنوم.

_ ببخشید، چی گفتین؟

_ گفتم این پتو قیمتش مجانیه. اما نمی توانید دیگر پسش بدهید.

گوش های من روی دو کلمه، اسمم و مجانی حساس هستند. البته بخاطر اینکه پول زیادی ندارم هر چیز مجانی غنیمت است.

_ پس میشه همین رو بدین؟

_ باشه. براتون توی کیسه بندازم؟

_ بله

با خوشحالی به سمت خانه می روم. می توانم جای بهتری پول تولدم را خرج کنم.

پتو را از کیسه در می آورم. اینقدر به مجانی فکر کردم که وقت نشد نگاه بهش بیاندازم. پتو جنس خوبی داشت. رنگش سیاه بود پس کثیفی درش معلوم نبود و در این زمستان من را گرم می کرد.

سایزش کمی بزرگتر بود تا بتوانم جای بیشتری داشته باشم. واقعا چرا این پتو رو مجانی فروخت؟

🕞🕞🕞🕞🕞🕞🕞🕞🕞🕞

به سمت رخت خواب می روم. من حتی تخت هم ندارم.

به پتو جدیدم لبخند می زنم. دراز میکشم و پتو را دور خودم می پیچم. چقدر گرم و نرم. اوه، این دفعه زود احساس خواب آلودگی می کنم

🕞🕞🕞🕞🕞🕞🕞🕞🕞🕞

برای شب دوم و سوم و چهارم هم همینگونه می گذرد.

شب پنجم به سمت رخت خواب می روم و پتو را روی خودم می اندازم. دیگر بهش عادت کردم.... اوه، خیلی گرم است. دارم شرشر عرق می ریزم! پتو را می زنم کنار، اما تکان نمی خورد. چی؟ دوباره تلاش می کنم، این دفعه محکم تر. بازم نشد.

بعد از مدتی تمام بدنم شروع به داغ شدن می کند. دیگر برایم مهم نیست پتو پاره می شود یا نه. به اینور و اونور غلت می زنم. هم با پا و هم با دستانم سعی در جدا کردن پتو دارم، اما انگار مثل چسب بهم چسبیده. هردفعه که تلاش می کنم دردم می آید. انگار دارم پوستم را از خودم جدا می کنم.

وحشت سراسر وجودم را فرا می گیرد. مغزم اتفاقی را که دارد رخ می دهد نمی تواند پردازش کند. بعد از مدتی پتو سفت تر می شود. رگ هایم برجسته. شروع به فریاد زدن می کنم، کمک! کمکککک

بعد از چند وقت همسایه ها به سمت اتاق کوچکم می آیند. مرا که در این حالت می بینند زیرزیرکی می خندند. با عصبانیت نگاهشان می کنم: اصلا خنده دار نیست. منو از اینجا در بیارید.... لطفا

همسایه ها یکی یکی تلاش می کنند مرا در بیاورند، اما نمی توانند. آنها هم کمی وحشت می کنند. یکی از آنها چاقویی را می آورد و سعی می کند پتو را ببرد. ولی انگار چاقو را در الماس فرو می کند.

همه همسایه ها دست پاچه می شوند و پتو سفت تر و سفت تر. تا اینکه، ترق! همه همسایه ها به پتو نگاه می کنند.

رنگ خون درش معلوم می شود. از درد جیغ می زنم. بعضی ها هم جیغ می زنند. حسابدار ساختمون به پلیس زنگ می زند.

اما تا وقتی که آنها بیایند، من همه جایم شکسته. یکی از پاهایم معلوم نیست کجاست. من دارم جذب پتو می شوم!

تمام خاطراتم جلو چشمانم می آیند.

کتک های پدرم، بدبختی ها. دوستان خوبم، بچگی های سخت و اون مرد پتو فروش.

حالا می فهمم که چرا پتو را مجانی داد.

لعنت بهش

یک ربع بعد که پلیس می رسد. من دیگر در پتو نیستم. من درون پتو هستم، به همراه صد ها نفر دیگر.

من را مرده حساب می کنند. اما کاری به پتو ندارند. کی یک پتو را مقصر می داند؟

🌈s w e e t d a y🌻

یه عمارته. با درهای بی نهایت، راهروی های تاریک، و پله های پیچ در پیچی

که بالا می رن. ساکنین خونه هر چی بالاتر می ری عجیب غریب تر و

وحشتناک تر می شن و با هر قدم فاصله از در ورودی بیشتر خودت رو

گم می کنی.

ولی همیشه یه راه فراری هست:

اگر زیادی بترسی از خواب می پری.

چالش یک ماهه روز هشتم:

⭐🌃👓جهان از دید من👓🌃⭐

از خواب پا میشم. چشمانم را باز می کنم. جهانی که رنگ هایش در هم آمیخته شده را می بینم. لبخندی می زنم. به دنبال عینکم می گردم، اما... نیست! لبخندم سر جایش خشک می شود.

ترس برم می دارد. زمزمه کنان می گویم وای نه نه نه

با این تاری دید یک ساعت هم دوام نمی آورم. همه جارا دنبال یک رنگ مشکی می گردم اما اینجا کلی وسیله مشکی رنگ است. پیش مادرم می روم. چیزی که از او میبینم رنگ سفید که پایینش نارنجی و بالاش کرمی است

_ مامان، عینک منو ندیدی؟

_ یه صبح بخیر؟

_ صبح بخیر

_ روی میزت نبود؟

_ نه.

باهم برمیگردیم به اتاقم. مامان روی میز را نگاه می کند و آهی می کشد.

_ روی میزه. یعنی ندیدیش؟

_ وقتی عینک روی چشمام نیست چشمات رو فقط یک نقطه سیاه میبینم، چه انتظاری داری؟

عینک را از دستش میگیرم و روی چشمانم می گذارم. حالا من هم مثل دیگران این جهان را می بینم. به چشمان مادر نگاه می کنم، قهوه‌ای که ته رنگ صورتی دارد. چه زیبا، الان حتی می تونم تار موها را از هم تشخیص دهم. البته باید سپاسگزاری کرد که عینک وجود دارد.

در قدیم، عینکی وجود نداشت. این یعنی وقتی چشمانت ضعیف می شد و متوجه نمی شدی، کل عمرت رو به همین می گذراندی.

توی مدرسه به دلیل ضعیف بودن چشمت، هیچی از درس نمی فهمیدی و همه مسخره ات می کردند.امروزه، جور دیگه ای مسخره می کنند. مثل چهار چشمی یا عجیب.

انگار خودشان عجیب نیستند

واقعیت اینه که همه عجیب هستند. رفتار عجیب یا ظاهر غیر عادی. هیچکس عادی نیست. شاید در ظاهر، دیگران عادی باشند. اما اگر در زندگی شان باشید می فهمید که آنها هم چیز های غیر عادی دارد. با خودتون فکر کنید، چه اتفاقی عجیبی بریتان رخ داده؟ یا چه چیزی تان عجیب است؟

اما آیا ما واقعا باید بگیم عجیب یا غیر عادی؟ کلمه ویژگی برایش بهتری نیست؟ این ویژگی بعضی ها را مورد تمسخر و بعضی ها را هم مورد ستایش قرار میگیرند.

وقتی دیگران مسخره ام می کنند نیش من تا بناگوش باز است. چون آنها چیزی را که من میبینم را نمی‌بینند و بخاطر همین لبخند می زنم.

من این جهان را یک اثر هنری می بینم!

بدون عینک رنگ ها کمی در هم مخلوط شده اند و زیبایی وصف ناپذیر را به کمک هم شکل می دهند. مخصوصا شب ها که در شهر، همه جا نورانی است.

انگار یک نقاش رنگ سیاه را ریخته باشد و بعد، نقطه نقطه، رنگ های متفاوت کشیده باشد. یک اثر خارق‌العاده.

این چیزیست که من از این جهان می بینم. شما چطور؟

ظاهر این جهان از نظر شما چه شکلی است؟

🌈s w e e t d a y🌻

برای شنیدن آهنگ روی تصویر بالا بکلیک

متن و ترجمه:

L’âme en peine
روحم دچار مشکل شده

Il vit mais parle à peine
زندگی میکنه اما به سختی صحبت میکنه

Il l’attend
در انتظاره

Devant cette photo d’antan
جلوی این عکس قدیمی

Il, il n’est pas fou
اون دیوونه نیست ( روحم دیوونه نیست )

Il y croit c’est tout
فکر میکنه که اون وجود داره

Il la voit partout
همه جا اون رو میبینه

Il l’attend debout
منتظر اون ایستاده

Une rose à la main
با گل رزی در دست

A part elle il n’attend rien
بجز داشتن اون انتظار دیگه ای نداره

Rien autour n’a de sens et l’air est lourd
چیزی در اطرافش حس نمیکنه و هوا سنگینه

Le regard absent
با نگاهی غائب

Il est seul, et lui parle souvent
تنهاست و با اون صحبت میکنه ( در تنهائیش با نگاهی خیالی صحبت میکنه )

Il, il n’est pas fou
دیوونه نیست

Il l’aime c’est tout
اون رو دوست داره

Il la voit partout
همه جا اون رو میبینه

Il l’attend debout, debout
منتظر اون ایستاده و ایستاده

Une rose à la main
با گل رزی در دست

Non, non plus rien ne le retient
نه, اون چیز بیشتری حفظ نکرده

Dans sa love story
در داستان عشق اون

Dans sa love story
در داستان عشق اون

Dans sa love story
در داستان عشق اون

Sa love story
داستان عشق اون

Prends ma main
دستم رو بگیر

Promets-moi que tout ira bien
بهم قول بده که همه چیز خوب میشه

Serre-moi fort
من رو قوی نگه دار

Près de toi je rêve encore
من باز هم رویای نزدیک تو بودن رو میبینم

Oui, oui je veux rester
آره, میخوام پیشت بمونم

Mais je ne sais plus aimer
اما از عشق چیز دیگه ای نمیدونم

J’ai été trop bête
خیلی احمق شدم

Je t’en prie arrête, arrête
بهت میگم تمومش کن, تمومش کن

Comme je regrette
متاسفم

Non
نه

Je ne voulais pas tout ça
من همه اینها رو نمیخواستم

Je serai riche et
ثروتمند خواهم شد

Je t’offrirai tout mon or
و تمام طلاهام رو به تو میدم

Si tu t’en fiches je
اگه بهم اهمیت نمیدی

Je t’attendrai sur le port
در بندرگاه منتظرتم

Si tu m’ignores je
اگه من رو نادیده گرفتی

T’offrirai mon dernier souffle de vie
آخرین نفس زندگیم رو بهت میبخشم

Dans ma love story
در داستان عشق من

Dans ma love story
در داستان عشق من

Dans ma love story
در داستان عشق من

Ma love story
داستان عشق من

Une bougie peut illuminer la nuit
یک شمع میتونه شب رو روشن کنه

n sourire peut bâtir tout un empiret
یک لبخند میتونه به همه فرمانروائی کنه

Et il y a toi
تو هستی

Et il y a moi
من هستم

Et personne n’y croit
و هیچ کسی باور نمیکنه

Mais l’amour fait d’un fou un roi
اما عشق باعث میشه یک پادشاه هم دیوونه بشه

Et si tu m’ignores je me battrai encore et encore
و اگه من رو نادیده بگیری دوباره و دوباره مبارزه میکنم

C’est ta love story
این داستان عشق توست

C’est ta love story
این داستان عشق توست

C’est l’histoire d’une vie
این داستان زندگیست

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

Love story
داستان عشق

🌈s w e e t d a y🌻